Un día de vacacións en Pontedeume

Os meus amigos Ana e Carlos decidiron vir a pasar uns días a Pontedeume. Algo que fan case todos os anos en periodo estival. O tempo non acompaña pero tampouco é fundamental para eles. Tamén como case todos os anos decidiron -por falta de alternativas-alugar un pequeno cuarto nunha modesta pensión da vila. Gustarialles aloxarse nunha casa rural pero a única do concello estaba ocupada. O malo das pensións é que cando espertas e ansías almorzar tes que buscar unha cafetaría que che sirva un bo café e unha torta de Pontedeume. Nin o un nin o outro foilles doado conseguir. Unhas carencias que se repetiron ao longo do día cando buscaron un restaurante que lles servise cociña típica da comarca. Ou cando, xa á noite, quixeron “tapear” unhas racións de empanada e polbo.

A gastronomía non foi a única lección non aprendida desta viaxe. Un paseo polo casco urbano estivo a piques de custarlle un esguince a Carlos, torpe rapaz urbanita que non sabe sortear os accidentes xeográficos propios do rústica e medieval praza do Conde eumesa. O que si non evitou na súa caída foi darse de bruces cos excrementos dun can cuxo dono dérase á fuga pouco antes.

Ana, estudante de Belas Artes en Pontevedra, quixo coñecer a obra dun artista local de nome Abelardo Miguel. Pensaba, inxenuamente, que nalgún lugar do concello atoparía unha exposición permanente da súa obra pero o único que acertou a achar foi unhas copias mal impresas expostas nun bar da rúa real propiedade duns parentes do pintor que se negan a deixar no olvido a súa creación.

Carlos, que prepara oposicións para o corpo de profesores de educación física, decidíu correr uhna ducia de quilómetros pola estrada de Centroña, un lugar que sempre lles pareceu paradisíaco. Posiblemente será esta a última vez que o intente só risco de non presentarse nunca máis ás oposicións. As causas: un automóbil circulando a velocidade esaxerada e a falta de beirarrúas.

Cando se despediron invitáronme a ir o ano próximo a visitar unha pequena vila  asturiana, mariñeira e hospitalaria.
Esta entrada foi publicada en Uncategorized. Ligazón permanente.

Deixar unha resposta

Please log in using one of these methods to post your comment:

Logotipo de WordPress.com

Estás a comentar desde a túa conta de WordPress.com. Sair /  Cambiar )

Google photo

Estás a comentar desde a túa conta de Google. Sair /  Cambiar )

Twitter picture

Estás a comentar desde a túa conta de Twitter. Sair /  Cambiar )

Facebook photo

Estás a comentar desde a túa conta de Facebook. Sair /  Cambiar )

Conectando a %s